ZAMAN KÖR BİR YOLCUDUR

Geçmeyen zamanın içinden

Bir mektup bırakılmış

Geleceğin kapısına,

Kim bilir kaç gözyaşı damlası

Hangi duygular

Eşlik etmiş satırlara.

 

Ne ileri sarabiliyorum zamanı

Ne de geri alabiliyorum hayatı

Zaman kör bir yolcu gibi

Geçip giderken önümden

Ne adımı sorar,

Ne de yüzümdeki hasreti

 

Gökyüzüne bakıyorum,

Hep aynı manzara

Bir bakış kalmış elimde,

Yüzünü hatırlayamadığım bir andan.

Zihnimin orta yerinde canlanan

Anılarından

 

Uçurtması elinden alınmış çocuk misali

Ağlıyor içimde zaman

Ne taşır beni

Ne de bırakır olduğum yere.

Uzaklaşan vapur sesinde

Geç kalmış bir vedanın ucunda zaman

 

Bir eylül yaprağı gibi savrulurum

Takvimin bilinmeyen köşelerine.

Ne dün beni bırakır,

Ne yarın kabullenir.

Gölgesinde kaldım geçmeyen saatlerin,

Aynalarda kırık bir suretim şimdi.

Her adımımda yeni kayıpların yankısı var.

 

Bir rüya gibi silikleşti anılar,

Uyanmakla unutmak aynı çizgide.

Zamanla yarışmaz artık duygular,

Sadece susar, kalır içimde.

 

Kördür zaman;

Görseydi, biraz beklerdi

Belki bir nefeslik sessizliği Sonsuzluk kadar anlardı

Bir tebessümü ömre kâfi sayardı.

 

Ama o,

Hep giden bir yolcudur

Ben ise...

Yarım kalmış bir şiir.

 

Zehra Özelçi