Vefa

Bir gün arşa çıkacak ruhum.

Ama sen, ondan vazgeçmek zorunda kalacaksın.

Ne kadar sıkı sarılsan da zamana,

Ellerinde sadece hatıralarım kalacak.

Sesim, bir duanın ardından usulca çekilecek;

Adım, rüzgârın taşıdığı ince bir sükût olacak.

İşte o vakit,

Geriye ne sesim kalacak

Ne de gölgem düşecek geçtiğim yollara.

Bir avuç hatıra, birkaç sessiz dua

Ve yüreğine bıraktığım vefa...

Belki bir dua düşecek dilinden,

Belki de gözlerin eski bir izi arayacak geçtiğimiz sokaklarda.

Çünkü insan, yaşadığı kadar değil,

Vefası kadar iz bırakır.

Zamana yenilmeyen tek emanettir vefa.

Mesafeler eksiltmez onu,

Ölüm bile söküp alamaz kalpten.

Bir gün ismim dillerden düşse de,

İyiliğe dokunan ellerimi unutma.

Kırgınlıklar toprağa karışsın,

Muhabbet göğe yükselsin.

Ben toprağa döndüğümde,

Sen kalbine bak.

Eğer orada hâlâ bir dua taşıyorsan,

İşte o, vefanın hiç solmayan çiçeğidir.

Zehra Özelçi