Gönül Sultanları

Rüzgâr gibi, hava gibi, içini ısıtan sevgi gibi

O en tatlı, en deruni, en gizemli hislere yelken açmak

Ahh kalmadı içleri titreten esrarlı gönül kahramanları

Tenhalarında dua dua Rabbe yakaran

Gözyaşlarına ancak seccadeler şahit olan

Mana aleminde yıldızları gönül gerdanına takan

Ve şahit olurken kanat çırpışına meleklerin

O ulvi hallerin yarenleri nerde?

Arzın üzerinde iddiasız, kibirsiz, vakarlı ve sessizce süzülen, rayihalar taşıyarak mana iklimlerinden gül derenler nerede?

Keşfedilmemiş bir adaya yelken açanlar

Bürünerek sır perdesine

Sadece fısıldayanlar o nadide cümlelerle

Dokunanlar yürek tenine nerede?

Hira Dağı, Sevr Mağarası, Sıddık sadakati

Cibril nefesi, Hatice’nin ^{(Radiyallahu Anha)} vefası

Yeniden yaşamak ve taşımak saadet asrından bir demet

Sır dolu bir yolculuk, zamandan ve mekândan azade

Susamışlık ve açlık çekenleri götürenler Risalet sofrasına

Neye dokunsalar ve neye değse nefesleri ebedi çiçekler yeşerten aşk ehli nerede?

Dünyada kalarak ama sıyrılarak fani olan her şeyden

Bir muhabbet sofrasında mana açlığı çekenleri doyuranlar nerede?

Gürültü furyası, yüzlerce görüntünün bir kâbus gibi çöktüğü şu bedbaht asır

Ahh yürekler acısı yirmi birinci asır

Silik zihinler, ütopik düşünceler, olmayan sevdalar

Aşkın selası okunalı yüzyıl oldu

Bir bela ki bütün alem müptela oldu

Zir-ü zeber olan değerler ve ateşe verilen insanlık alemi

Değer biçen kaldı mı gönül alemine?

Maddeden gayrı öze varan kim?

Sadakatsiz sevdalar, samimiyetsiz dostluklar

Pazarlıklı, anlaşmalı yarenlikler

Aslın sinesine çöktü sahtelik

Kâbus oldu şaşaa her yerden kovuldu sadelik

İki virde üç duaya indirgendi sûfilik

Semboller, maskeler, asılsız yüzler

Hırka ve asayı Nil denizine attılar

Haramı ve helali birbirine kattılar

Kokusuz, renksiz yapay oldu mevsimler

Tadı kaçtı damağın yavan oldu lezzetler

Bakışlar sığ, görüşler dar, anlayışlar kıt

Daralınca yürek alanları ilkin kovuldu insanlık

Can çekişti mana ve değerler

Elde bir kalıp kaldı, şablonlara hapsolduk

Şekil, et, suret, para ve şehvetler taht kurdu cihana

Sultan oldu menfaat, zalim yargıç oldu

Çorak bir iklimde büyüyünce nesiller

Zakkum tomurcuğu doldu her yer

Diller yılan ve akrep zehrine banınca

Can evinden vuruldu kalpteki muhabbetler

Âdem kıtlığı oldu çağın hastalığı, Âdemliğe hasret

Şeytan terfi aldı ademoğullarını engeller

Bir buhran ki ya Rab, kapladı tüm âfâkı

Zemheri kesti bizi, cehennemlerde yaktı

Bu acayip sam yeli bizi önüne kattı

Bir el, bir gemi, mana ikliminin özlemi

Ne zaman terk edecek bu karanlık alemi?

Nurdan ışıklı erler, o gönül sultanları

Yolunu gözler olduk o candan aşıkların

Bir sessizlik, huzurlu bir sükûnet, ücrada bir yer

Duaya açılan eller, aşka durmuş yürekler

Debdebesiz, iddiasız, şaşaa ve gösterişten uzakta

Bilirler ki her an şeytan tuzakta

Kavgasız, gürültüsüz, sessiz bir sadelik arzular ruhumuz

Şafağa, ağaran tan yerine, seherde çıkan yıldıza

Susamak has olan, öz olan tüm değerlerine

Sonsuzluğun trenine binerek, görünmez mekanlarda aramak sizi

Gırtlağına kadar batmışken sahtelik batağına

Has be has Allah dostlarını tanımak

Var olduğuna iman etmek maddeye kul olmayanların varlığına

Sonra ayrılmamacasına konmak yamacına...

Mürvet Cengiz