"Ve belki bir gün…"
Bir umut ışığı yaktım geceye;
Yaşananlara inat,
Haykırmak için.
Karanlığıyla hayallerimi örtmek istese de
Söyledim bağırırcasına,
Avaz avaz…
Ey aşk!
Kalbimin orta yerinden filizlenen umudum,
Ruhumda açılan yaranın adı:
Sensizlik…
Ey, kalbimin en mahrem yerinde yeşerttiğim kardelenim!
Bilinmezliğime meşale olur musun
Ve dahi perdeleyen karanlığıma?
Kim bilir, belki bir gün…
Vuslatın adı düşer zamanın alnına,
Suskun saatler konuşur,
Bekleyiş yerini secdeye bırakır.
Bir gün,
Üşümüş dualarımın avuçlarına
Senin sıcaklığın değerse anlarım:
Çünkü sabır,
Gecenin en uzun yerinde
Şafağı saklarmış.
Ey aşk!
Adınla atar artık kalbim,
Korkularım yerini tevekküle bırakır.
Kardelen nasıl karı yarıp yükselirse,
Sen de içimde
En ağır kıştan geçerek
Bahara varırsın.
Ve belki bir gün…
Sensizlik adını kaybeder,
Ben kendimi sende bulurum.
Zehra ÖZELÇİ