Biliyorum, neyi tutsam elimde kalıyor,
Hangi kapıyı çalsam, ardında bir “hiç” bekliyor beni.
Oysa Sen, kapısı hiç kapanmayan,
Ve gelişimi benden daha çok isteyensin.
Varlığımın alfabesi Senin isminle başlıyor;
Sustuğumda söylediklerimi,
Gözyaşımla sakladıklarımı bir tek Sen biliyorsun.
Ben ki; balçıktan süzülmüş, unutkan bir sızı,
Sen ki; “Şah damarından daha yakın” olanın aslı.
Dışarıda motor sesleri, beton yığınları ve bitmeyen bir gürültü...
Dünyanın bu ağır yükü omuzlarımı çökertirken,
Gece yarısı odamdaki o koyu sessizliğe sığınıyorum.
Herkes uyuduğunda, şehir sustuğunda anlıyorum ki;
Ben asıl kalabalığı Senin yokluğunda yaşıyormuşum.
Uzaklık benim vehmim, gurbet benim zannım...
Yollar yoruyor beni Allah’ım,
Eşya yoruyor, bu kesret, bu dünya telaşı...
Beni benden al da, Sen’de bırak;
Çünkü Sensiz geçen her an, ruhumun kendine sürgünüdür.
Karanlık çöktüğünde ve ruhum kendi kabuğuna çekildiğinde,
Sana açılan ellerim, en doğru cümledir.
Yıkık bir gönül evinden daha güzel mescid mi olur?
Hatalarımın ağırlığıyla geldim Rahmet kapına,
Beni isimlerimden, sıfatlarımdan, iddialarımdan soyundur.
Sadece ‘Senin olan’ olarak kabul et beni;
Çünkü Sen yoksan, ben koca bir boşluktan ibaretim.
Vaktin sonunda, ne mal kalır ne de mülk,
Sadece bir “Eyvallah” kalır secdeden süzülen.
Dilimde bir dua, kalbimde bir “Hu” çarpıntısı;
Beni Sana yakın kıl,
Beni Sensiz, beni benimle bırakma Allah’ım...
Hicret Ekinci Çetiz