SUSTUĞUM YERDEN TANI BENİ
Sustuğum yerden tanı beni,
kelimelerimin bittiği yerden değil,
nefsimin sustuğu,
ruhumun secdeye vardığı yerden...
İçimde bitmeyen bir hicret var.
Her gün biraz dünyadan, biraz kendimden,
o görünmez benliğimden göçüyorum.
Yolum uzun, yüküm ağır, menzilim meçhul...
Bir yanım dünyaya tutunmak ister.
Bir yanım ezelî bir ahdin izini sürmek.
Sanki ruhum, henüz hatırlayamadığım bir vakitte bir kapının eşiğinde bırakılmış da
Bütün ömrüm boyunca o kapının sesini arıyorum.
Belki bu yüzden hiçbir kalabalık dolduramıyor içimdeki boşluğu.
Hiçbir fânî bakış ruhumun ezelden taşıdığı o nazarı ikame edemiyor.
Adını koyamadığım, dile getiremediğim, yaklaştıkça uzaklığımı anladığım o büyük hakikati arıyorum.
Beni sustuğum yerden tanı.
Bir gecenin en koyu yerinde seccademle baş başa kaldığım yerden tanı.
Alnım toprağa değerken göğe sığmayan derdimin bir damla yaşa dönüştüğü yerden...
Hani insan, bütün kapıları çaldıktan sonra kendi acziyetinin eşiğine oturur ya;
işte orada tanı beni.
Ne elimde bir hüner var, ne dilimde kendimi savunacak bir söz.
Ben, ben olmaktan yoruldum sanki
Ya da hiç dinlemedim,
İçimde büyüyen sessizliği
Ey kalbim! Kaç pazar kurdun dünyanın içinde,
Bir gölgenin ardından yürüyüp kaç defa unuttun güneşi?
Söyle, hangi ayrılık öğretti sana Bâkî olanı özlemeyi?
Ben seni bilirim ey kalbim.
Bir parça iltifata cennetler kuran,
Küçük bir kırgınlığa bütün ömrünü harcayan sendin.
Oysa sen,
topraktan yaratılmış bir bedenin içinde sonsuzluğu arayan bir emanet,
bir secdeye sığacak kadar mahcup,
Kainata sığmayacak kadar derindin.
Şimdi ise gecenin koynunda
Bir dua kadar sessizsin.
Yalnızsın aslında, sadece sensin
ve hep sadece sen olacaksın.
Uzunca bir yol
yolun sonunda bir kapı,
kapının ardında ise
yalnızca Rabbimin bildiği bir hakikat...
Sükut ettim işte.
Sadece yürüyorum.
Sustuğum yerden tanı beni.
Henüz vuslat nedir bilmeden
firakın dilini öğrenmişliğimle tanı beni
Zehra Özelçi