"Güneş utana utana doğarken ufuk çizgisine..."
Sabah sessizliğinde dokundu rüzgâr alnıma
Dünya gürültüsünden sıyrılıp ilişti dualarıma
Asrın çığlıklarına dimdik durdu sükûtum
Sükûtumun ardında vakar ile işlendi ruhum
Güneş utana utana doğarken ufuk çizgisine
Bir nur süzüldü kalbimin en gizli köşesine
Hüzün, ağır bir yük gibi çökerken omuzlarıma
Teslimiyetin serinliği vurdu acıyan ruhuma
Örtümde saklıydı asaletimin hikâyesi
Rüzgâr dokundukça hatırladım her bir nefesi
Her düğümünde bir sabır, her kıvrımında bir umut
Dünya savruldukça kök saldı adımlarım
Yollar taşlıydı, kalbimse sabır ile örülmüş bir harman
Gölge düşse de önüme, ışığını hep bulan bir zaman
Rabbimin şefkatiyle dirildim kendi içimde.
Zira Allah’ın rahmeti, huzurun esintisiydi kalbimin üstünde
Şimdi güne uyanırken biliyorum:
Her ağırlığın ardında bir hikmet,
Her sükutun içinde bir haykırış var
Ve ben, yoldaki taşlara rağmen,
Eğilmeden dimdik duran, bir yolcuyum sadece
Zehra Özelçi