Modern dünyanın kendi elleriyle ördüğü yalnızlık, bireysel bir hayat yaşama arzusu, hayatın tadını çıkarma isteği ile toplumdan ayrışma içinde olunması, mahalle baskısından kaçayım derken kendinden de kaçış sürecine girmesi insanı yalnızlaştırdı. Özellikle pandemi akabinde kurduğu hayatı, kapısı çalınmayan evler haline getirdi. Hele de cennete açılacak çocukları içinde neşe ile koşan mutlu, huzurlu yuvaları egolara teslim edildiyse, insanları arkada yıkık bir abide haline getirdi.
Artık cehennemin provası yapılmaya başlandı sessiz duvarlar arasında. Tutsak edasıyla adımlar sayılamayacak kadar küçük olan dört duvar arasında, kendi kendisiyle konuşmamak için yüksek sesle televizyon dinlenilmeye başlandı.
Duvarlarda yankı yapan yalnızlığın sessiz çığlıklarını duymamak için kendini gömdü sosyal medyanın içine. Ev alma komşu al söylemleri arasında kahvesini yalnız yudumlar oldu insanoğlu. Komşunun komşunun külüne muhtaç olması gerekirken selam vermemek adına kafasını eğdi, görmemezlikten gelme durumuna düştü. Atalarımız bir kahveye kırk yıllık hatırı sığdırırken şimdilerde hayat pahalılığı gündeme konularak alman usulü kavramı yerleşti.
Tam da vatanıma döneyim, hasretimi tamamlayayım, komşuluğu doya doya yaşayayım derken, güzel vatanımı da globalleşen dünya söyleminden payını almış olarak gördüm. Ahlaki yapılanmanın en yakından hissedileceği yapının kapı çalınacak dostlukların, komşulukların oluşması beni Nisa suresi 36. ayetini düşünmeye itti. Hak Teala ibadeti ve kendisine ortak koşulmaması emrinin akabinde anne baba ile bir tuttuğu komşuluk ilkesini ahsen-el hadis olan vahyinin içinde şu şekilde buyurmuştu, “Allah'a ibadet edin ve ona hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolcuya, elinizin altındakilere iyilik edin. Şüphesiz, Allah kibirlenen ve övünen kimseleri sevmez.” (Nisa Suresi, 36. Ayet)
Yakın komşu uzak komşu… İyilik etmek için tanışmak gerek. Tanışmak için görünür olmak gerek. Her tanışmanın sorumluluk getirdiği bir dünyada sorumluluk almaktan kaçan biri olarak karşı komşunun kapısını çalmadığımız için kapımız çalmaz duruma geldik. Eskiye hasret yüreklerimizi sessizliğe hapsettik. Sosyal hayatın en büyük girdabının içinde kaybolduk.
Girdabın etkisinde kalan her yürek yok olmaya mahkumdur. Modern insan musibetlerin içinde kalırken ait olduğu yerin farkındalığını da kaybetmiştir. Halbuki Hakk Teala musibeti yani isabet eden her ne var ise ait olduğun yeri sağlamlaştırmamız, gideceğimiz yeri tam fark etmemiz için vermemiş miydi?
İnna lillahi ve inna ileyhi raciun…
Her birimiz içinde yaşadığımız çağın şahitleriyiz. Ve içinde bulunduğumuz çağın gerçekliğini hak düzleminde ahlak kaideleri ile düzeltmeye, yeryüzünde medeniyeti inşa edecek şekilde güzelliklerin oluşumunda etkin rol almak için mücadele etmek zorundayız. Öncelikle kendi benliğimiz ile aramıza konulan gölgeleri fark edip kendi kapımızı çalmalıyız. Sevmenin ve sevilmenin, güvenmenin ve güvenilmenin güzelliklerini kendimize yaşatmalıyız ki yakınlarımıza verebilelim.
Hayat, hangimizin daha güzel amel işlediğimizi öncelikle kendimizin görmesi için ölüm ve doğum arasına sıkıştırılmış bir nefeslik an dilimidir. Nefes aldın veremedin, verdin alamadın. Bu kadarlık bir zaman dilimine arkada hoş seda bırakmak ve dünyadan giderken yanında götüreceklerini biriktirmek olmalıdır. İman güven ve teslimiyet üzerindedir. Allah Resulü Hazreti Muhammed’in (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) üç sefer yemin ederek söylediği sözleri bizi daha derinden düşündürmelidir. Zira sonunda ebedi cehennem olabilir. Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) “Vallâhi imân etmiş olmaz. Vallâhi imân etmiş olmaz. Vallâhi imân etmiş olmaz.” buyurdu. Sahâbîler, “Kim imân etmiş olmaz, yâ Resûlallah?” diye sordular. Efendimiz, “Yapacağı fenalıklardan (kötülüklerden/şerrinden) komşusu güven içinde olmayan kimse!” cevabını verdi.” (Buhari, Edeb 29)
“Yanındaki komşusu açken tok yatan bizden değildir.” (Hâkim, el-Müstedrek, 4/183) hadisi her birimizin bildiği hadistir. Kapıların çalınmadığı günümüzde ahlaki yapılanmamızı tekrar gündeme koymalı, yalnızlık girdabından çıkmak için öncelikle ataların “komşu komşunun külüne muhtaçtır” sözünü dikkate almalıyız. Ki en muhtaç olduğumuz günde bu iyilikler makbul bir şefaatçi olsun…
Kapıları çalınmayan evler sadece yalnızlığımızın değil insanlığımızın da sessizce tükendiğinin göstergesidir. Modern hayatın bize sunduğu konfor bizi çürüttü. Daha lüks siteler inşa edildi lakin kalplerimizin, vicdanımızın sesini de kapattı. Vicdanımızın sesini kısan bu sessizliği “SELAM” ile bozmaya ne dersiniz?
Vesselam.
Psk. Aile Dan. Asiye Türkan