Mona Roza siyah güller, ak güller… Geyve’nin gülleri ve beyaz yatak…
Şehzadebaşı camiinde çiçeklerle bezenmiş yalnız bir mezar… Ne siyah gülleri vardır ne de ak gülleri dahi Geyve’yi anımsatacak bir tarafı da bulunmamaktadır. Yaşamını sürdürdüğü süre boyunca Şehzadebaşı Camii’nin güzelliklerini anlatmış kabrinin bu güzel bahçede bulunmasını vasiyet etmiştir. İlginç olan şu ki caminin bulunduğu konum oldukça işlek bir caddeye ev sahipliği yapmakta ve günlük onlarca insan ağırlamaktadır ancak onu tanıyan insanların büyük bir kısmı bu kabristanda kimin yattığını bilmemiştir. Yanından yöresinden geçen insanlar onu büyük bir saygıyla anmakta şiirlerini ezbere okumakta ve her yerde okutulması gereken bir şair olduğunu düşünmektedirler. Oysa kabrinin nerde olduğuyla ve neden Şehzadebaşı’na böylesi bir ehemmiyet verdiğiyle ilgilenmemişlerdir. Şehzadebaşı’nın bayramlaşmalarını, teravihlerini ve bahçesinin güzelliğini bilmemişlerdir. Belki de Şehzadebaşı’nın vefasız yılları bu merasimlerin nesilden nesile aktarılmasını engellemiş eski popülaritesini kaybetmiştir. Şairin üzerine şiirler bestelediği ve kabrinin içinde bulunmasını istediği bu camii eski ilgisini görememiş olsa da henüz lise yıllarında yazmış olduğu Mona Roza şiiri bugün hala edebiyat derslerinin bir numaralı duygu yüklü dizeleridir.
Mona Roza şiiri kendi içerisinde birçok alegorik anlam taşımakla beraber dinleyicinin zihninde adını tam koyamadığı duyguları canlandırmaktadır. Geyve’yi hiç görmeyen biri Geyve’nin güzel havasını hissetmekte, güllerin etrafta savruluşunu gözleriyle görebilmektedir. Şiir ilerledikçe dinleyicinin kendisini şiirden soyutlaması zorlaşmaktadır, şiirle bütünleşir, şiirin içinden biri olur. Bir zaman sonra kendisini köşede duran bir saksı yahut rüzgârın hafif hafif savurduğu odadaki eski bir perde olarak hisseder. Şiir biter, şairin anlatacaklarının sonu gelir ancak bitmeyen bir şeyler vardır yarım kalan bir duygu kaplar dinleyenlerin kulaklarını. Dahası var gibi hisseder, devam etmesi gerek gibi. Bu bir hissiyattan fazlasıdır, yalnızca kulaklarıyla değil kalbiyle de dinleyenlerin kendi duygularını arama çabasıdır, şiirle kurulan bir bağdır. Şair bu bağı yakaladıysa şiir ölümsüz olur, şair bilinmese mezarı sorulmasa dahi hisler hep baki kalır. Şehzadebaşı şiirinin eksik parçası budur, ölümsüzlük şerbetini içememiştir. Şerbetin dağıtıldığı masada kendisine yer verilmemiştir. Şairin sevgi ve muhabbetle andığı bu mekân ölümsüzlükten nasibini alamamıştır.
Şairin yazmış olduğu nice fikir kitapları da bu nasipsizlikten kendilerine düşen payı almışlardır. Kitaplarında konu edindiği ufuk açıcı, etkileyici fikirleri siyah ve ak güller kadar kalıcı olamamıştır. Yarın kendisini şükranla anacağımız, kabri başında el açıp dua edeceğimiz bu kimseyi Geyve’den mi anımsayacağız? Beyaz yataktan bahsederken yalnızca üzerine uzanılacak ve gerine gerine uyunulacak yatağı mı anlayacağız? Hayatı boyunca yüreğinde hiç dert taşımamış birinin şiiri gibi, anlamsızlık şairi olarak mı anacağız?
Tüm bu soruların cevabı evetse şaire büyük bir haksızlık etmiş olacağız nitekim kendisinin edebiyatla bağı yalnızca romantik bir bağ değildir. Kalemin gücüne inanan bu kimse yaşamında insanların takdirini umarak yazılarını yazmamıştır. Kabrinde taşıdığı mütevazi parçalar gibi yaşamını da mütevazi bir hayat olarak tamamlamıştır. Diriliş şairi olan Sezai Karakoç yazılarını ölümsüzlük şerbetine değil dirilmenin vesilesine adamıştır.
Ravzanur DEGER