Zaman, hoyrat bir rüzgâr gibi akıp giderken avuçlarımızdan, insan kalbi bu fani dünyada her daim tutunacak ebedi bir kök, sığınacak muazzam bir liman arar. Ruhun bu dikey ve derin arayışında, varoluşun karanlık dehlizlerini aydınlatan, çölleri vahalara çeviren tek bir hakikat vardır: Alemlere rahmet olarak serpiştirilen, solmayan ve eksilmeyen o pak koku… Yani Güllerin Efendisi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem). O, yaratılış ağacının en nazenin meyvesi, kalbimizin ebedi mihmandarıdır.
Ancak insan, nisyan ile maluldür; dünya telaşının sisli koridorlarında yönünü çabuk kaybeder. İşte bu yüzden Merhametlilerin en merhametlisi, o gülün kokusu zamanın ve mekânın sınırlarını aşsın, kıyamete kadar her mahzun gönle ulaşsın diye önümüze iki muazzam ufkî ayna bırakmıştır: Biri Kelamullah olan Kur’an-ı Kerim, diğeri ise o kelamın yaşayan canı olan Sünnet-i Seniyye.
Zarif bir tefekkür ikliminde hayal edelim: Kalbimizin en mahrem, en saf köşesinde mukaddes bir vaha durmaktadır. Bu vahanın tam merkezinde, güzelliğiyle arşı, kokusuyla ruhları mest eden o eşsiz, o bir tek “Gül” asılıdır.
Şimdi bu Gül’ün tam sağına Kur’an’ın nurdan sütununu, tam soluna ise Sünnet’in edep ve zarafet aynasını yerleştirelim. Aynalar birbirine tam karşıdan, sadakatle ve aşkla baktığında kelimeler kıyafetsiz, akıl hayret içinde kalır. Zira o tek bir Gül, aynaların birbirine sırlar fısıldamasıyla birdenbire sonsuzluğa doğru uzayan, ucu bucağı görünmeyen ihtişamlı bir gül bahçesine dönüşür.
Bir bakışta bin bir tecelli, bir adımda bin bir vuslat başlar. Aynanın biri diğerine akseder, diğeri öbürünü besler. Gözün alabildiği en uç noktada bile Gül’ün silueti parıldar.
İşte Kur’an ve Sünnet’in izinden yürümek, bu iki aynanın tam ortasındaki o ebedi koridorda mesafe katetmektir. Bu mukaddes çizgide kaldığın müddetçe yolun her saniyesi bir bahar neşesidir; ne yönün şaşar ne de kalbin üşür. Ancak bu aynaların açısını bozacak, birini diğerinden ayıracak olursak, o muazzam ebediyet kırılır. Tek bir aynanın yalnızlığı, sonsuzluğun kaybolması ve ruhun dünyanın dar koridorlarında yankısız kalması demektir.
Kur’an ve Sünnet, birbirinin gurbetini bitiren, ortalarındaki Gül’ü cihana ilan eden iki mukaddes sırdaştır. Sünnet’in rehberliği olmadan Kur’an aynasına bakmaya çalışanlar, Gül’ün kokusundan mahrum kalır, mücerret bir perdenin arkasında bocalarlar. Kur’an’ın nuru olmadan Sünnet’i almaya kalkanlar ise aynanın ilahi derinliğini kaybeder, sığ kıyılarda tükenirler.
Oysa bu iki ayna karşı karşıya durduğunda:
Kur’an’ın her bir ayeti, Sünnet’in aynasında bir tebessüme, bir damla gözyaşına, hayatın içindeki asil bir duruşa dönüşür.
Sünnet’in her bir sünhiyesi, Kur’an’ın aynasında ilahi rızanın ve dikey bir yükselişin şahidi olur.
Mümin, bu iki nur çağlayanının arasından süzülen bir taliptir. Sağına döner, Yüce Yaradan’ın hitabıyla titrer; soluna döner, Efendimiz’in (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şefkat dolu, teselli veren sesini duyar. Bu iki muazzam kalkanın arasında yürüyen bir ruh, dünya zindanında.
Hayatımızı bu iki aynanın eksenine kurmak, ömrümüze beşerî lisanın tarif edemeyeceği bir estetik ve manevi bir zenginlik katar. Dünya hayatı, doğası gereği insanı eksiltir ve soldurur. Fakat ne zaman ki başımızı bu iki aynaya çevirsek, üzerimize o ebedi Gül’ün kokusu siner.
Kur’an aynası içimizin kirini, pasını silip bizi kalbimizin asıl sahibiyle buluştururken; Sünnet aynası ruhumuzun pürüzlerini giderir, bize Onun gibi incelikle sevmeyi, Onun gibi şefkatle affetmeyi ve Onun gibi asilce kul olmayı öğretir.
Bu iki kaynaktan beslenen bir ömür artık kuru bir zaman dilimi değildir; baştan ayağa bir şiir, her nefesi vuslat ümidiyle tütmekte olan bir buhurdandır. Biz bu aynaların karşılıklı duruşundaki sırrı korudukça, içimizdeki güzellikler de solmayacaktır.
Rabbimiz kalplerimizi bu iki aynanın süzgecinden geçen "Sonsuz Güller" ikliminden ayırmasın. Ruhumuzu Kur’an’ın ahkamıyla mayalasın, ömrümüzü Sünnet’in zarif edebiyle nakşetsin. Öyle ki, bu fani serüvenin sonunda, sonsuz güllerin açtığı ebediyet yurdunda, En Sevgili’nin mübarek sancağı altında kokumuz kokusuna karışsın...
Şuheda Karaduman