Nedendir bilmem bu divaneliğim
İçi oyuk kamış gibi dinmiyor inleyişim
Ahu efganım rüzgarda alev gibi titretir ruhumu
Bu boynu büküklük, bu garip sevda
Bu yabanıl hissiyat deli bir fırtına sanki
Bir an bile bırakmıyor benliğimi
Kalabalıklar içerisindeki gülüşlerimin altında
Yüzlerce yıllık hüznün kalıntıları
Pare pare yüreğim, keskin bakışlarının altında dilimlenir
Her hıçkırışında gariplerin, göğüme bir kat daha perde çekilir karanlıktan
Her mazlumun boynu büküklüğünde sancıları artar ruhumun
Katre katre hazan taşır baharıma
Buz dağları oluşur yüreğimde
Yaşama sevincim güneşin altında buz gibi erir damla damla
Bilmiyorum, hangi melal denizinden içtim
Renklerini ne zaman yitirdim baharımın
Gökkuşağının altında yürümenin heyecanını
Bir şeylere sahip olmanın mutluluğunu
Nerede kaybettim bilmiyorum çocuksu sevinçlerimi?
En son kaç yaşında güldüm doyasıya
Sevincimin hüzünle gölgelenmediği en son anı hatırlamıyorum
Akletmek en büyük nimettir insan için
Oysa akletmek en büyük dert aynı zamanda
Galiba ilk akledişle veda ettim duru sevinçlerime
İnsanlığın kötülüğe yatkın yanlarını tanımakla başladı dert ile yoldaşlığım
Ve tenhalarda yalnızlığa dost oluşum
Gözyaşlarının en gür olanı insanın içine akar
Kimse bilemez özde birikmiş efkarın derinliğini
Ve kimseler anlayamaz ruhunun gizli sığınağını
Kaçıp kaçıp uzlete çekilmek, hüznü katık eylemek hayatın gizemli yollarında
Esrarlı gözlerin içine dalmayan bilmez
Kaç asırdır ne ahlar birikmiştir orada
Ne sancılı doğumlara şahitlik etmiştir ruhun
Sahi nasıl dayandı bunca sarsıntılara
Dağların taşıyamadığı bu yükü nasıl taşıdı ruhum?
Çölde Mecnun gibiyim çoğu zaman Leylasını arayan
Bazen bir serapla avunur, bazen korkunç hayaletlerle boğuşuyorum
Şu yeryüzü kum fırtınası gibi boğuyor beni
Tek tesellim kavuşmanın hayali
Bir dağ olup üstüme çöksede ayrılık acısı
Leyladan Mevlaya bir yoldur aradığım
Bunca ah, bunca figan ve katran renginde ayrılık acısı
Birtek sevgiliye kavuşmanın tesellisi
Bir testi dolusu soğuk su sanki ciğerlerimi serinleten
Kavuşmanın ve vuslatın avuntusu
Ayaz ve gece bedenimi bir yaprak gibi titretirken dünya çölünde,
Bir kor gibi içimde alev alev sevda ateşi
Geç de olsa anladım bu derdin hikmetini
Bu dert ki beni ben yapan özün cevheri
Ben bu dertle var olmuşum
Her ah, her mazlumun figanı ve her garibin gözyaşı bir odun atıyor ruhumun ocağına
Yanarak var olabildiğini ve ateşin Nurdan bir Şule olduğunu anlayınca sevdim derdimi
Kelebek gibi her dem uçuşum O'nadır
Sazlığını özlemiş bir kamış ya da mağara kapısında bir Kıtmir gibiyim dost dost diye inleyen
Bendesi olmuşum bu dert kapısının
Bir Şule ki tutuşturmakta ruhu canımı
Tur-i Sina, Yed-i Beyza ya da kutsal zeytin yağından
Bir kandil sırça içinde, bir sırça ki içinde parıldayan bir alev gibi safi ve berrak bir yağ
Ateş değmeden tutuşacak gibi
Nur içre nur
Tenha, dertli, hüzünlü ve özüne doğru akan bir alev
Nurun özüne varana dek inleme, titreme ve aşk acısı, vuslata özlem
Narın da hoş, nurun da hoş...