Allah'ın selamı üzerimize olsun, kıymetli okur.
Bugün nasılız, günümüz nasıl geçti? Umarım gönlümüzden geçenlerin hayırlısıyla karşılaştığımız, huzur bulduğumuz bir gün olmuştur. Rabbim hepimizin günlerine güzellik, kalplerine ferahlık versin.
Biliyor musun, bir sabah namazı vaktiydi. Namazımı kılmış, zikrimi yapıyordum. Birden aklıma bir düşünce geldi. Sabah namazından on beş dakika önce kalkıp, sekiz rekât olmasa bile iki ya da dört rekât teheccüd namazı kılsam, acaba günüm nasıl geçerdi?
O günden sonra teheccüde kalkmaya özen gösterdim. Kalbimde hissettiğim ferahlığı, günlerime yayılan o güzel duyguyu anlatmaya kelimeler yetmiyor desem inanır mısın?
Düşünsene, herkes uykudayken sen uyanıyorsun. Gecenin sessizliğinde, kimseye anlatamadığın dertlerini Rabbine anlatıyorsun. Belki bir dua ediyorsun, belki yalnızca secdede kalmak istiyorsun. İşte teheccüdün benim gönlümde bıraktığı his biraz da böyle.
Peki, neden teheccütten söz ederek başladım, diye merak etmiş olabilirsin.
Hani bazen Allah ile aramıza mesafeler girmiş gibi hissederiz ya… İşte biraz da o mesafelerden konuşmak istiyorum seninle. Sence de bazen uzaklaşmıyor muyuz?
Bir düşünelim beraber. Namazlarımızı neden aceleyle kılar olduk? Namazdan sonra birkaç dakika oturup dua etmek, tesbihat yapmak neden bazen gözümüzde büyüyor? Gün içinde iki sayfa Kur'an okumayı bile yarına bıraktığımız olmuyor mu?
Aslında hepimizin kendine göre bir telaşı var. Kimi ev geçindiriyor, kimi çocuk büyütüyor, kimi bir şeyleri yetiştirmeye çalışıyor. Hepimizin omuzlarında farklı yükler var. Elbette dünya hayatının içinde olacağız; çalışacağız, emek vereceğiz, sevdiklerimiz için çabalayacağız. Peki, bütün bunların arasında kendimizi ve ahiretimizi ne kadar hatırlıyoruz?
Galiba bazen mesele tam da burada başlıyor. Daha iyi bir hayat kurmak istiyoruz, daha fazlasını kazanmak, eksiklerimizi tamamlamak istiyoruz. Bir isteğimiz gerçekleşiyor, ardından bir başkası geliyor. Tam bir şeye kavuşmuşken gözümüz başka bir şeye takılıyor. Derken günler geçiyor, ömür ilerliyor ama gönlümüzün ihtiyaçlarını hep sonraya bırakıyoruz.
Belki de dünyaya bu kadar dalmamızın sebeplerinden biri budur. Elimizdekilerin kıymetini unutup sahip olmadıklarımızın peşinden koşarken, bize verilen nimetlere şükretmeyi bile ihmal edebiliyoruz.
Hepimiz zaman zaman böyle olmuyor muyuz?
Huzuru daha fazlasında ararken elimizdekilerle huzur bulmayı unutuyoruz. Bir şeyler yoluna girince rahatlayacağımızı düşünüyoruz ama bir bakıyoruz, bu defa başka bir mesele çıkmış karşımıza. Dünya böyle işte; bir işi bitiriyoruz, diğeri başlıyor. Her şeyi tamamladığımız gün gelecek mi, onu da bilmiyoruz.
Ama bildiğimiz bir şey var: Ömrümüz geçiyor.
İşte beni asıl düşündüren de bu. Dünya için bu kadar çabalarken ahiretimiz için ne kadar çabalıyoruz? Geleceğimizi düşünürken sonsuz hayatımız için ne kadar hazırlık yapıyoruz?
Bunu kendimize kızmak için söylemiyorum. Ben de senin gibi bu dünyanın içinde yaşıyorum. Benim de yetiştirmem gereken işlerim, aklımı meşgul eden düşüncelerim, bazen ertelediğim ibadetlerim oluyor. Belki senin de oluyordur. Zaten birbirimize hatırlatmaya en çok ihtiyacımız olan şeyler, çoğu zaman kendimizin de unuttukları değil midir?
Belki de ibadetlerimizin kıymetini, onları hayatımızın doğal bir parçası hâline getirdiğimiz için zaman zaman unutuyoruz. Her gün kıldığımız namaz sıradanlaşıyor, okuduğumuz ayetler yalnızca sayfalara dönüşüyor, dualarımız bazen alışkanlıkla dilimizden dökülüyor.
Oysa ne büyük nimetler bunlar…
Rabbimizin huzurunda durabilmek, O'nun kelamını okuyabilmek, ellerimizi açıp içimizden geçenleri O'na anlatabilmek… Bunlar yalnızca yapmamız gereken görevler değil, aynı zamanda Rabbimizle bağımızı canlı tutan kıymetli imkânlar.
Belki de teheccüdü düşünürken asıl fark ettiğim şey buydu. Gece kalkıp birkaç rekât namaz kılmakla başlayan o küçük adım, bana günün içinde neleri ihmal ettiğimi de düşündürdü. Acaba namazlarımda biraz daha huzur bulabilir miydim? Kur'an okurken daha çok düşünebilir miydim? Dua ederken yalnızca isteklerimi değil, şükrümü ve pişmanlıklarımı da dile getirebilir miydim?
Biliyor musun, bazen insanın kendine dönmesi için büyük olaylar yaşamasına gerek yok. Küçük bir düşünce, içtenlikle edilen bir dua ya da insanın kalbine dokunan bir ayet bile ona bazı şeyleri yeniden hatırlatabiliyor.
Belki de hepimizin zaman zaman durup kendimize sormaya ihtiyacı var: Biz bu dünyada neyin peşinden koşuyoruz ve koşarken neleri geride bırakıyoruz?
Dünyayı sevmek, güzelliklerinden faydalanmak, ailemizle mutlu olmak elbette kötü değil. Asıl mesele, geçici olanı kalıcı olandan daha fazla önemsemeye başladığımızda ortaya çıkıyor. Dünya kalbimizi öyle meşgul ediyor ki bazen ahireti hatırlamak için bile kendimize vakit ayıramıyoruz.
Oysa hepimiz bir gün bu telaşın içinden ayrılacağız. Geride bıraktıklarımız, biriktirdiklerimiz, yetiştirmek için uğraştığımız işler kalacak. Bizimle gelecek olan ise imanımız, amellerimiz ve Rabbimizin rahmeti olacak.
Belki de bu yüzden ibadetlerimize yeniden gönülden bağlanmak, dünyadan uzaklaşmak değil; dünyada yaşarken asıl yönümüzü unutmamak demek.
Kim bilir, belki hepimiz için yeniden başlamak küçük bir adımla mümkündür. Bir namazda biraz daha huzur aramakla, birkaç ayeti anlayarak okumakla ya da gecenin bir vaktinde Rabbimize yönelmekle…
Bunların hepsini bir anda yapmak zorunda değiliz. Önemli olan, eksiklerimizi fark ettiğimizde umutsuzluğa kapılmadan yeniden yönelmek. Çünkü hepimizin unuttuğu, ertelediği, eksik bıraktığı şeyler olabilir. Rabbimizin rahmetinden ümit kesmeden O'na yönelmeye devam etmek de kulluğumuzun bir parçası.
Ben bugün teheccüdden yola çıkarak bunları düşündüm, seninle de paylaşmak istedim. Belki senin gönlünden de başka düşünceler geçti. Belki bu satırlarda kendimizden bir parça bulduk, belki de uzun zamandır düşünmediğimiz bir şeyi yeniden hatırladık.
Ne güzel olurdu, dünya telaşının içinde birbirimize ahireti de hatırlatabilsek. Birbirimizi yargılamadan, eksiklerimizi büyütmeden, hepimizin aynı yolculukta olduğunu unutmadan…
Rabbim kalplerimizi dünyaya esir olmaktan korusun. Bize dünya ile ahiret arasında denge kurabilmeyi, ibadetlerimizin kıymetini bilmeyi ve kendisine gönülden yönelmeyi nasip etsin.
Âmin.
Kalbine ve gönlüne güzel bak, değerli okur.
Nursema Doyar